ความคาดหวังในการดำเนินชีวิตภายหลังการพ้นโทษของผู้ต้องขังหญิง ศึกษาเฉพาะกรณี ทัณฑสถานหญิงกลาง

ชื่อเรื่อง/โครงการวิจัย

ความคาดหวังในการดำเนินชีวิตภายหลังการพ้นโทษของผู้ต้องขังหญิง ศึกษาเฉพาะกรณีทัณฑสถานหญิงกลาง

หน่วยงาน/ผู้วิจัย

นางสาวกนกเรขา สุวรรณกิจ

ปีที่เผยแพร่

2545

แหล่งสืบค้น

หอสมุดแห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

หมวดหมู่หัวข้องานวิจัย

ด้านการปฏิบัติต่อผู้ต้องขัง

ประเภท

วิทยานิพนธ์

บทคัดย่อ

วัตถุประสงค์การศึกษาวิจัย

เพื่อศึกษาความคาดหวังในการดำเนินชีวิตภายหลังการพ้นโทษของผู้ต้องขังหญิงและปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความคาดหวังในการดำเนินชีวิตภายหลังการพ้นโทษของผู้ต้องขังหญิง

วิธีการดำเนินงาน

ในการดำเนินการศึกษาวิจัยครั้งนี้ เป็นการวิจัยเชิงพรรณนา(Descriptive Research)โดยศึกษาจากการใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูลจากประชากรที่ทำการศึกษา ซึ่งกลุ่มประชากรที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ คือ นักโทษเด็ดขาดหญิงที่มีโทษเหลือจะต้องจำตั้งแต่ 1-3 เดือน ในทัณฑสถานหญิงกลาง จำนวนทั้งสิ้น 185 คน สถิติที่ใช้ใช้ในการศึกษาวิจัยครั้งนี้ คือ ค่าร้อยละ ค่ามัชฌิมเลขคณิต ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานและคำนวณค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สันการทดสอบค่าเอฟเพื่อวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรโดยนำเสนอผลการศึกษาวิจัยในรูปของตารางประกอบคำบรรยาย

ผลการศึกษาพบว่า

(1.) ปัจจัยส่วนบุคคล (ข้อมูลพื้นฐาน) ผู้ต้องขังหญิงส่วนใหญ่มีอายุน้อยกว่า25 ปี มีสถานภาพสมรสแบบอยู่ด้วยกันแต่ไม่ได้จดทะเบียนสมรสจบการศึกษาชั้นประถมศึกษาประกอบอาชีพรับจ้างทั่วไปมีรายได้เฉลี่ยของครอบครัวต่อเดือนอยู่ในช่วง1,000 - 3,000 บาท และ 3,001 - 5,000 บาท เป็นผู้ต้องขังขั้นกลางในความผิดคดี พ.ร.บ.ยาเสพติด/สารระเหย ระยะเวลาต้องโทษ1-12 เดือน มีโทษคงเหลือจำต่อไป 3 เดือน ต้องโทษครั้งนี้เป็นครั้งแรก

(2.) การศึกษาความสัมพันธ์ ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคล กับความคาดหวังในการดำเนินชีวิต ภายหลังการพ้นโทษ พบว่าอายุระดับการศึกษาและรายได้เฉลี่ยของครอบครัวต่อเดือน มีความสัมพันธ์กับความคาดหวังในการดำเนินชีวิตภายหลังการพ้นโทษ กล่าวคือผู้ต้องขังที่มีอายุมากกว่า46 ปี มีความคาดหวังต่อสังคมสูงสุด ผู้ต้องขังที่มีการศึกษาระดับอนุปริญญาขึ้นไป มีความคาดหวังต่อสังคมสูงสุด และผู้ต้องขังที่มีรายได้เฉลี่ยของครอบครัวต่อเดือนมากกว่า 7,000 บาท ขึ้นไป มีความคาดหวังต่อครอบครัวสูงสุด

(3.)การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยความสัมพันธ์ทางครอบครัวและสังคมของผู้ต้องขังก่อนและขณะต้องโทษ กับความคาดหวังในการดำเนินชีวิตภายหลังพ้นโทษ พบว่า ปัจจัยความสัมพันธ์ภายในครอบครัวได้แก่ การได้รับการยอมรับ การได้รับการเยี่ยม และการได้รับโอกาสกลับตนเป็นคนดี และปัจจัยแวดล้อมขณะต้องโทษ ได้แก่ การได้รับการปฏิบัติในเรื่องกฎระเบียบ การได้รับคำแนะนำจากเจ้าหน้าที่ และการได้รับการส่งเสริมในการฝึกวิชาชีพ มีความสัมพันธ์ทางบวกกับความคาดหวัง ในการดำเนินชีวิตภายหลังการพ้นโทษทั้ง 3 ด้าน คือ ความคาดหวังต่อตนเอง ความคาดหวังต่อครอบครัว และความคาดหวังต่อสังคม

ข้อเสนอแนะ

(1.) ควรส่งเสริมให้มีกิจกรรมที่เสริมสร้างความรัก ความเข้าใจ และความสัมพันธ์อันดีระหว่างผู้ต้องขังกับสมาชิกในครอบครัว เช่น กิจกรรมครอบครัวสัมพันธ์ที่จัดให้แก่ผู้ต้องขังก่อนพ้นโทษ 1 เดือน

(2.) ควรจัดให้มีการแยกฝึกวิชาชีพให้แก่ผู้ต้องขังที่มีระยะเวลาต้องโทษน้อย ให้ได้รับการฝึกวิชาชีพระยะสั้น ส่วนผู้ต้องขังที่มีระยะเวลาต้องโทษนานให้ได้รับการฝึกวิชาชีพที่ต้องใช้เวลาในการฝึกฝนทักษะมาก

(3.) ควรเน้นการดำเนินการเตรียมความพร้อมก่อนปล่อยอย่างต่อเนื่องควบคู่ไปกับการแก้ไขฟื้นฟูผู้ต้องขังและการติดตามผลการให้การสงเคราะห์ภายหลังการพันโทษ

(4.) ควรมีการประสานงานกับสื่อมวลชนในด้าน ต่าง ๆ เช่น หนังสือพิมพ์ โทรทัศน์ ฯลฯ เพื่อจัดให้มีการประชาสัมพันธ์ เผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับรูปแบบและกระบวนการแก้ไขและพัฒนาพฤตินิสัยของผู้ต้องขังในรูปแบบของบทความ สารคดีสั้น เพื่อเสริมสร้างความรู้ ความเข้าใจ และทัศนคติที่ดีของสังคม ต่อผู้ที่เคยต้องโทษ